บทที่ 469

บทที่469 พบกันอีกครั้ง

นึกไม่ถึงเลยว่าโทรศัพท์ปิด!

สมควรตายจริงๆ!

เมื่อคืนฉันลืมชาร์จแบตไว้ ในช่วงเวลาที่สำคัญแบบนี้ ทำไมถึงได้ง่อยขนาดนี้?

หลังจากปิดเครื่องแล้ว เสียงที่อัดไว้มันจะยังอยู่ไหม? แล้วมันอัดถึงคำพูดไหนกัน?

ฉันรีบพาที่ชาร์จแบตแล้วก็เสียบชาร์จในทั

บทที่ 470

บทที่470 มันคือฝันร้ายหรือว่าความจริง

“อืม”

ฉันตอบแบบนิ่งๆ ก็ถือว่าเป็นการตอบแล้ว

“ขึ้นรถเถอะ รถแถวนี้หายาก เดี๋ยวฉันพาเธอไป”

พอพูดแล้วเขาก็เปิดประตูออก แล้วก็ยิ้มให้ฉันอย่างใจกว้าง

ฉันไม่อยากขึ้นรถ แต่ว่ามองซ้ายมองขวา มันก็ไม่มีรถเลยจริงๆ

ฉันไม่อยากให้

บทที่ 471

ฉันรักและเห็นใจเขา

วันนี้ ฉันพาแน่ซีกลับไปที่เมืองบ้านเกิดเพื่อไปเยี่ยมแม่และน้องชาย

นี่ถือเป็นครั้งแรกที่แม่ได้เจอกับแน่ซี เมื่อเห็นเขา แม่ดีใจมีความสุขเป็นอย่างมาก

“นี่ก็คือ...หลานชายของฉันเหรอ?”

แม่อุ้มแน่ซียิ้มพลางพูดขึ้น น้ำเสียงสั่นคลอนด้วยความปลื้มปิติ

เ