บทที่415 จะเสียเขาไปอีกไม่ได้เด็ดขาด

ลูก ของฉัน？

“แกหมายถึงอะไร？”

“นี้ยังฟังไม่รู้เรื่องอีกหรอ เฉิงเคอแกนี้มันโง่จนถึงสุดขีดเลยนะ”จิ้นเวยหรันมองฉันแบบไม่พอใจ แล้วพูดแบบเย้ยหยันว่า“แกคิดว่าแน่ซีเป็นลูกของฉันจริงหรอ？！ลูกของฉันตายเพราะสายสะดือพันคอตั้งแต่ก่อนคลอดแล้วนะ！แล้วก็ จากนั้นฉันก

บทที่ 416 ฉันใกล้จะได้พบกับเขาแล้ว

จิ้นเวยหรันก็นั่งลงบนพื้นอย่างนี้ เดี๋ยวก็หัวเราะ เดี๋ยวร้องไห้

แล้วทันได้นั้น จิ้นหลินก็เดินเข้ามา

พอเห็นจิ้นเวยหรันที่นอนอยู่กับพื้น ก็ขมวดคิ้ว เดินเข้ามาแล้วพยุงเธอขึ้นไปบนรถเข็น แล้วก็เข็นเธอออกไปโดยไม่พูดอะไรสักคำ

ฉันพยายามฝืนลุกขึ้นจากพื้

บทที่ 417 เพราะฉันอารมณ์ร้อนแท้ๆ

ซี่โครงเสียบเข้าไปในปอด นั้นต้องเจ็บปวดขนาดไหนกันนะ？

“งั้นรีบทำการผ่าตัดสิ รออะไรอยู่？！”ฉันบอกกับคุณหมอยังเร่งรีบ

คุณหมอส่ายหัวว่า：“ตอนนี้ร่างกายของเด็กยังไม่คงที่ แล้วก็อ่อนแอมากด้วย ถ้าทำการผ่าตัดไปเลย อาจทำให้เกิดการเลือดออกครั้งใหญ่ ต้องรอให้ร่างกา