บทที่ 416 ฉันใกล้จะได้พบกับเขาแล้ว

จิ้นเวยหรันก็นั่งลงบนพื้นอย่างนี้ เดี๋ยวก็หัวเราะ เดี๋ยวร้องไห้

แล้วทันได้นั้น จิ้นหลินก็เดินเข้ามา

พอเห็นจิ้นเวยหรันที่นอนอยู่กับพื้น ก็ขมวดคิ้ว เดินเข้ามาแล้วพยุงเธอขึ้นไปบนรถเข็น แล้วก็เข็นเธอออกไปโดยไม่พูดอะไรสักคำ

ฉันพยายามฝืนลุกขึ้นจากพื้

บทที่ 417 เพราะฉันอารมณ์ร้อนแท้ๆ

ซี่โครงเสียบเข้าไปในปอด นั้นต้องเจ็บปวดขนาดไหนกันนะ？

“งั้นรีบทำการผ่าตัดสิ รออะไรอยู่？！”ฉันบอกกับคุณหมอยังเร่งรีบ

คุณหมอส่ายหัวว่า：“ตอนนี้ร่างกายของเด็กยังไม่คงที่ แล้วก็อ่อนแอมากด้วย ถ้าทำการผ่าตัดไปเลย อาจทำให้เกิดการเลือดออกครั้งใหญ่ ต้องรอให้ร่างกา

บทที่ 418 ฉันไม่อยากติดคุก

“มีเรื่องอะไรก็ถามตรงนี้ ร่างกายเธอยังฟื้นไม่หมด ไปสถานีตำรวจกับพวกคุณไม่ได้”

หลินย่งถิงพูดเสียงต่ำ

มีตำรวจคนหนึ่งจัดการเรื่องคุณปู่รอบที่แล้ว เลยจำหลินย่งถิงได้

จากนั้นก็โทรหาคนเบื้องบน เบื้องบนก็รีบตอบตกลงเลย

กลัวว่าจะรบกวนคุณหมอที่ผ่าตัดกับแน่