บทที่ 399 ระดมกำลัง

เมื่อเห็นเสื้อผ้าถูกฉีกขาดออกตกลงไปกองฉันรีบคว้าเสื้อผ้าที่ตกลงมาร่างกายก็นั่งลงยองๆเพื่อหลีกเลี่ยงความโป๊เปลือยของตนเอง

จิ้นเวยหรันยังคงเหยียบย่ำชายกระโปรงของฉันไม่ยอมปล่อยเท้า

ถ้ายังยืนกรานไม่ยอมแบบนี้ต่อไปอีกในไม่ช้ากระโปรงของฉันก็คงหลุดลงไป

ที่ที่ฉันยืนอย

บทที่ 400 ความขี้หึงของหลินย่งถิง

หลินย่งถิงขับรถเข้ามาหลังจากฉันและสงเจ๋อกล่าวลากันแล้วก็ขึ้นรถ

ขณะขึ้นรถหลินย่งถิงก็เอ่ยปากอย่างช้าๆ

“ทำไมพวกคุณมีเรื่องอะไรที่ไม่สามารถพูดต่อหน้าฉันได้หรอ?”

จริงๆแล้วฉันก็รู้ว่าผู้ชายคนนี้ไม่ใช่คนขี้น้อยใจทั่วๆไป

มองเขาอย่างจนปัญญาฉันเบะป

บทที่ 401 ฉันเป็นภรรยาของเขา

หลินย่งถิงช่วงนี้กลับดึกเป็นพิเศษ ฉันคิดว่า เขาคงยุ่งอยู่กับการหาลูก

จนถึงช่วงบ่ายวันนั้น ฉันได้รับข้อความมือถือ

ในรูปใบนั้น ชายหนึ่งหญิงหนึ่ง

สถานที่รูปนั้นคือโรงพยาบาล ผู้ชายไม่ต้องอธิบายเขาคือหลินย่งถิง เขาประคองผู้หญิงคนหนึ่งเดินไปข้างหน้าอย่างระ