บทที่ 398 โลกนี้มันกลม

จิ้นเวยหรันมาด้วยกันกับจิ้นหลิน เรื่องราวที่ผ่านมาเธอดูผอมลงไปสภาพจิตใจดูไม่ค่อยมั่นคงอย่างมาก

ฉันสามารถรู้สึกได้อย่างชัดเจนมากเมื่อเธอมองไปที่ผู้คนรอบ ๆแววตาดูตื่นตระหนก

อันที่จริงฉันสงสารจิ้นเวยหรันเล็กน้อย

ความสงสารนี้เป็นความเห็นอกเห็นใจของผู้หญิงที่มี

บทที่ 399 ระดมกำลัง

เมื่อเห็นเสื้อผ้าถูกฉีกขาดออกตกลงไปกองฉันรีบคว้าเสื้อผ้าที่ตกลงมาร่างกายก็นั่งลงยองๆเพื่อหลีกเลี่ยงความโป๊เปลือยของตนเอง

จิ้นเวยหรันยังคงเหยียบย่ำชายกระโปรงของฉันไม่ยอมปล่อยเท้า

ถ้ายังยืนกรานไม่ยอมแบบนี้ต่อไปอีกในไม่ช้ากระโปรงของฉันก็คงหลุดลงไป

ที่ที่ฉันยืนอย

บทที่ 400 ความขี้หึงของหลินย่งถิง

หลินย่งถิงขับรถเข้ามาหลังจากฉันและสงเจ๋อกล่าวลากันแล้วก็ขึ้นรถ

ขณะขึ้นรถหลินย่งถิงก็เอ่ยปากอย่างช้าๆ

“ทำไมพวกคุณมีเรื่องอะไรที่ไม่สามารถพูดต่อหน้าฉันได้หรอ?”

จริงๆแล้วฉันก็รู้ว่าผู้ชายคนนี้ไม่ใช่คนขี้น้อยใจทั่วๆไป

มองเขาอย่างจนปัญญาฉันเบะป