บทที่ 400 ความขี้หึงของหลินย่งถิง

หลินย่งถิงขับรถเข้ามาหลังจากฉันและสงเจ๋อกล่าวลากันแล้วก็ขึ้นรถ

ขณะขึ้นรถหลินย่งถิงก็เอ่ยปากอย่างช้าๆ

“ทำไมพวกคุณมีเรื่องอะไรที่ไม่สามารถพูดต่อหน้าฉันได้หรอ?”

จริงๆแล้วฉันก็รู้ว่าผู้ชายคนนี้ไม่ใช่คนขี้น้อยใจทั่วๆไป

มองเขาอย่างจนปัญญาฉันเบะป

บทที่ 401 ฉันเป็นภรรยาของเขา

หลินย่งถิงช่วงนี้กลับดึกเป็นพิเศษ ฉันคิดว่า เขาคงยุ่งอยู่กับการหาลูก

จนถึงช่วงบ่ายวันนั้น ฉันได้รับข้อความมือถือ

ในรูปใบนั้น ชายหนึ่งหญิงหนึ่ง

สถานที่รูปนั้นคือโรงพยาบาล ผู้ชายไม่ต้องอธิบายเขาคือหลินย่งถิง เขาประคองผู้หญิงคนหนึ่งเดินไปข้างหน้าอย่างระ

บทที่ 402 เธอยิ่งน่ากลัว

ภรรยา?

หรือว่า เป็นเมียเก่าของหลินย่งถิงอีก?

ฉันนึกว่า เขามีเมียเก่าคนเดียวคือจิ้นเวยหรัน ดูจากตอนนี้แล้ว มีมากกว่านั้นหรือ?

ทันใดนั้น ฉันรู้สึกสับสน วุ่นวายไปหมด

แต่กับคำพูดของผู้หญิงคนนี้ มันน่าเชื่ออย่างอธิบายไม่ถูก

หรือว่า เพราะหน้าตาของเ