บทที่ 396 ฉันจะรักคุณตลอดไป

ตรงลานกว้างปรากที่คลื่นมวลชนเบียดเสียดยัดเยียดอยู่ หลินย่งถิงกับฉันจูบกันอย่างซาบซึ้งจนลืมตัว

จูบนี้ทำให้หวนรำลึกถึงหลายปีที่ผ่านมายังคงหวานชื่นเหมือนเดิมเสมอ

หลังจากจูบที่ดูดดื่มจบสิ้น หลินย่งถิงก็ดึงฉัน นั่งอยู่บนรถม้านั้น ที่เดินไปเรื่อยๆอยู่บนลานกว้าง

บทที่ 397 ไม่คืบหน้าเลยแม้แต่น้อย

สังเกตสีหน้าเขาแล้วฉันก็ไม่รู้ว่าเขากำลังพูดความจริงหรือทดสอบฉันอยู่จึงถามเขาไปอีกครั้งหนึ่ง

“คุณให้ฉันไปจริงๆหรอ?คุณก็รู้เมื่อก่อนสงเจ๋อกับฉัน……”

ฉันไม่ได้พูดต่อ แต่ด้วยความฉลาดรอบรู้ของหลินย่งถิง เป็นธรรมดาที่จะรู้ว่าฉันจะพูดอะไรต่อ

เขายิ้มเอา

บทที่ 398 โลกนี้มันกลม

จิ้นเวยหรันมาด้วยกันกับจิ้นหลิน เรื่องราวที่ผ่านมาเธอดูผอมลงไปสภาพจิตใจดูไม่ค่อยมั่นคงอย่างมาก

ฉันสามารถรู้สึกได้อย่างชัดเจนมากเมื่อเธอมองไปที่ผู้คนรอบ ๆแววตาดูตื่นตระหนก

อันที่จริงฉันสงสารจิ้นเวยหรันเล็กน้อย

ความสงสารนี้เป็นความเห็นอกเห็นใจของผู้หญิงที่มี