บทที่ 374 ใครก็ทำร้ายเธอไม่ได้

ไม่รู้ทำไมเมื่อฉันเห็นจิ้นเวยหรัน ฉันก็รู้สึกกังวลแทนเธอ

แม้จะรู้ว่าไม่ควรจะมีความกังวลนี้ให้ด้วยซ้ำ

"นายคิดจะจัดการเธอยังไง?" ฉันเอ่ยปากถาม

"จริงๆเธอก็รู้อยู่แล้วไม่ใช่หรอ?"

เขาพูดถูก ฉันรู้อยู่แล้วจริงๆ ฉันเคยเกือบโดนข่มขืน สายตาที่ไม่เป็นม

บทที่ 375 ฉันไม่สน

ฉันทนฟังต่อไปไม่ไหวแล้วจึงยกมือขึ้นปิดหูแต่เสียงของจิ้นเวยหรันที่เลือนรางก็ยังดังเข้ามาอยู่ดี

หลินย่งถิงมองออกว่าฉันอึดอัดจึงบอกกับฉันเสียงเบาว่า "ถ้าไม่สบายใจเราก็ไปกันเถอะ"

ไม่สบายใจเลยจริงๆ เกิดเป็นผู้หญิงคนหนึ่งไม่สามารถที่จะสบายใจกับสิ่งๆนี้ได้

ฉันพยักหน้

บทที่ 376 เขาจะไม่ตายฟรี

"โซมั่น เธอรีบออกไปจากตรงนี้เถอะ"

โซมั่นคิดไม่ถึงว่าจู่ๆคุณปู่จะกลับมา เธอหยุดอยู่ตรงนั้นไม่กล้าขยับไปไหน

ดูออกเลยว่าเธอกลัวคุณปู่มากๆ

"พ่อคะ หนู......"

สายตาขอร้องอ้อนวอนของเธอส่งไปหาหลินย่งถิง

หลินย่งถิงไม่ได้พูดอะไรแต่กลับส่งสายตามองมาทางฉ