บทที่ 373 จิ้นเวยหรันจับได้

สุดท้ายเสี่ยวเสี่ยวก็ยอมเข้าไปห้องผู้ป่วยกับฉัน

เมื่อเข้าไปในห้องตู้อบที่มีแน่ซีนอนอยู่พร้อมสายน้ำเกลือ น้ำตาของฉันก็ไหลออกมาอีกครั้ง

ฉันอาศัยจังหวะที่จิ้นเวยหรันยังไม่กลับมาเดินเข้าไปดูเขาใกล้ๆ

ช่วงที่ไม่ได้เจอกันดูเหมือนว่าเขาจะไม่ได้อ้วนขึ้นเลยสักน

บทที่ 374 ใครก็ทำร้ายเธอไม่ได้

ไม่รู้ทำไมเมื่อฉันเห็นจิ้นเวยหรัน ฉันก็รู้สึกกังวลแทนเธอ

แม้จะรู้ว่าไม่ควรจะมีความกังวลนี้ให้ด้วยซ้ำ

"นายคิดจะจัดการเธอยังไง?" ฉันเอ่ยปากถาม

"จริงๆเธอก็รู้อยู่แล้วไม่ใช่หรอ?"

เขาพูดถูก ฉันรู้อยู่แล้วจริงๆ ฉันเคยเกือบโดนข่มขืน สายตาที่ไม่เป็นม

บทที่ 375 ฉันไม่สน

ฉันทนฟังต่อไปไม่ไหวแล้วจึงยกมือขึ้นปิดหูแต่เสียงของจิ้นเวยหรันที่เลือนรางก็ยังดังเข้ามาอยู่ดี

หลินย่งถิงมองออกว่าฉันอึดอัดจึงบอกกับฉันเสียงเบาว่า "ถ้าไม่สบายใจเราก็ไปกันเถอะ"

ไม่สบายใจเลยจริงๆ เกิดเป็นผู้หญิงคนหนึ่งไม่สามารถที่จะสบายใจกับสิ่งๆนี้ได้

ฉันพยักหน้