บทที่ 375 ฉันไม่สน

ฉันทนฟังต่อไปไม่ไหวแล้วจึงยกมือขึ้นปิดหูแต่เสียงของจิ้นเวยหรันที่เลือนรางก็ยังดังเข้ามาอยู่ดี

หลินย่งถิงมองออกว่าฉันอึดอัดจึงบอกกับฉันเสียงเบาว่า "ถ้าไม่สบายใจเราก็ไปกันเถอะ"

ไม่สบายใจเลยจริงๆ เกิดเป็นผู้หญิงคนหนึ่งไม่สามารถที่จะสบายใจกับสิ่งๆนี้ได้

ฉันพยักหน้

บทที่ 376 เขาจะไม่ตายฟรี

"โซมั่น เธอรีบออกไปจากตรงนี้เถอะ"

โซมั่นคิดไม่ถึงว่าจู่ๆคุณปู่จะกลับมา เธอหยุดอยู่ตรงนั้นไม่กล้าขยับไปไหน

ดูออกเลยว่าเธอกลัวคุณปู่มากๆ

"พ่อคะ หนู......"

สายตาขอร้องอ้อนวอนของเธอส่งไปหาหลินย่งถิง

หลินย่งถิงไม่ได้พูดอะไรแต่กลับส่งสายตามองมาทางฉ

บทที่ 377 ฉันเพียงแค่อยากให้เธออยู่ต่อ

เดิมทีโซมั่นก็เคลื่อนไหวไปไหนไม่สะดวกอยู่แล้ว พอที่เขี่ยบุหรี่ถูกปาเข้ามาเธอจึงไม่มีแรงที่จะรับมือ ทำได้แค่เพียงนั่งช็อคหลับตาปี๋อยู่อย่างนั้น

ตัวฉันโผเข้าไปบังโซมั่นจากที่เขี่ยบุหรี่โดยที่ฉันเองยังไม่ทันคิดด้วยซ้ำ

ตอนที่ที่เขี่ยบุหรี่กระแทกเข้า