บทที่ 338

ตอนที่338 ขโมยความสงบสุขมา

คิดแล้วคิด ตอนนั้นจิ้นเวยหรันน่าจะท้องอยู่

อีกอย่างผ่านไป7-8เดือนแล้ว ปิดก็ปิดไม่อยู่

“ผู้หญิงคนนั้น ท้องอยู่ใช่ไหม？”

ฉันเอ่ยปากถาม แค่รู้สึกเสียงสั่นไปหมด

ในใจมีความหวังอยู่น้อยนิด

ถ้าคนนั้นคือจิ้นเวยหรันก็ดีแล้ว งั้นความเกลียดข

บทที่ 339

ตอนที่339คืนสร้อยข้อมือให้ฉัน

เสียงนี้ฉันคุ้นเคยมาก

หรือพูดว่า ทั้งชีวิตนี้ลืมไม่ลง

คือไป๋เฟิง！

แต่เขามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง？

ในใจของฉันมีความกลัวที่อธิบายไม่ถูก

ไป๋เฟิงปรากฏตัวมาที่นี่ ไม่ใช่เรื่องดีแน่นอน

ฉันเกรงแข็งตัว สักพักค่อยพูดด้วยความเสียงสั่น

บทที่ 340

ตอนที่340 ฉันเกลียดไม่ลง

ฉันกลับหายใจเย็นเข้า ดูมีดในมือไป๋เฟิง ตกใจจนลืมหลบ ได้แต่หลับตาด้วยความสิ้นหวัง

ความเจ็บปวดที่คาดคิดไว้ไม่ได้มาถึง กลับได้เสียงร้องเจ็บปวดของไป๋เฟิง

ฉันลืมตา เห็นเขาพลิกตัวลงกับพื้นด้วยท่าทางที่น่าโทรมมาก

ข้างหลังเขา หลินย่งถิงยืนอยู่

ใ