บทที่ 339

ตอนที่339คืนสร้อยข้อมือให้ฉัน

เสียงนี้ฉันคุ้นเคยมาก

หรือพูดว่า ทั้งชีวิตนี้ลืมไม่ลง

คือไป๋เฟิง！

แต่เขามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง？

ในใจของฉันมีความกลัวที่อธิบายไม่ถูก

ไป๋เฟิงปรากฏตัวมาที่นี่ ไม่ใช่เรื่องดีแน่นอน

ฉันเกรงแข็งตัว สักพักค่อยพูดด้วยความเสียงสั่น

บทที่ 340

ตอนที่340 ฉันเกลียดไม่ลง

ฉันกลับหายใจเย็นเข้า ดูมีดในมือไป๋เฟิง ตกใจจนลืมหลบ ได้แต่หลับตาด้วยความสิ้นหวัง

ความเจ็บปวดที่คาดคิดไว้ไม่ได้มาถึง กลับได้เสียงร้องเจ็บปวดของไป๋เฟิง

ฉันลืมตา เห็นเขาพลิกตัวลงกับพื้นด้วยท่าทางที่น่าโทรมมาก

ข้างหลังเขา หลินย่งถิงยืนอยู่

ใ

บทที่ 341

ตอนที่ 341 ฉันเจ็บใจ

“หลินย่งถิงนายหุบปาก ฉันมองไม่ทางข้างหน้าแล้ว”

ฉันพูดกับเขาด้วยความสะอึกสะอื้น

พอรถมาถึงหน้าประตูโรงพยาบาล ฉันให้เขารออยู่ในรถฉันไปเรียกพยาบาลมา

ตอนออกมา หลินย่งถิงหลับตาแล้ว

มุกปากของเขายังมีรอยยิ้มจางๆอยู่ถ้าไม่ใช่สีหน้าเขาซีดขนาดนี้ แล้วห