ตอนที่339คืนสร้อยข้อมือให้ฉัน

เสียงนี้ฉันคุ้นเคยมาก

หรือพูดว่า ทั้งชีวิตนี้ลืมไม่ลง

คือไป๋เฟิง！

แต่เขามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง？

ในใจของฉันมีความกลัวที่อธิบายไม่ถูก

ไป๋เฟิงปรากฏตัวมาที่นี่ ไม่ใช่เรื่องดีแน่นอน

ฉันเกรงแข็งตัว สักพักค่อยพูดด้วยความเสียงสั่น：“นายมาทำอะ

ตอนที่340 ฉันเกลียดไม่ลง

ฉันกลับหายใจเย็นเข้า ดูมีดในมือไป๋เฟิง ตกใจจนลืมหลบ ได้แต่หลับตาด้วยความสิ้นหวัง

ความเจ็บปวดที่คาดคิดไว้ไม่ได้มาถึง กลับได้เสียงร้องเจ็บปวดของไป๋เฟิง

ฉันลืมตา เห็นเขาพลิกตัวลงกับพื้นด้วยท่าทางที่น่าโทรมมาก

ข้างหลังเขา หลินย่งถิงยืนอยู่

ในขณะนี้ หลิ

ตอนที่ 341 ฉันเจ็บใจ

“หลินย่งถิงนายหุบปาก ฉันมองไม่ทางข้างหน้าแล้ว”

ฉันพูดกับเขาด้วยความสะอึกสะอื้น

พอรถมาถึงหน้าประตูโรงพยาบาล ฉันให้เขารออยู่ในรถฉันไปเรียกพยาบาลมา

ตอนออกมา หลินย่งถิงหลับตาแล้ว

มุกปากของเขายังมีรอยยิ้มจางๆอยู่ถ้าไม่ใช่สีหน้าเขาซีดขนาดนี้ แล้วหน้าอกยังมีเ