บทที่ 292

ตอนที่ 292 ชีวิตยุ่งยาก

อันที่จริงตามอาวุโสแล้ว ฉันควรเรียกเธอว่าแม่ แต่ฉันไม่อยากเรียก แล้วเธอก็คงไม่อยากฟังเช่นกัน

“ฉันขึ้นมาไม่ได้มาดูว่าเธอนอนไหน ฉันหิว ทำอะไรให้กินสิ แล้วก็ เธออยู่นี่ไม่ไปทำงาน ก็เอาเสื้อผ้าไปซัก แล้วก็ทำความสะอาดบ้านด้วย บ้านหลิน ไม่เลี้ยงคนให้เสียข้าวสุก

บทที่ 293

ตอนที่ 293 หัวของฉันจมเข้าไปในน้ำแล้ว

แน่นอนว่าโซมั่นเดินขึ้นมาเคาะห้องอีก ฉันเอาผ้าห่มคลุมศีรษะ ทำเป็นไม่ได้ยิน

ในตอนบ่าย ไข้ของฉันได้ลดลงแล้ว แล้วก็รู้สึกหิว ฉันจึงเปิดประตูดูอย่างเงียบๆ โซมั่นไม่อยู่บ้านแล้ว ถึงโล่งใจเดินออกมา แล้วไปที่ห้องครัวหาอะไรกิน

ลวมาชั้นล่าง ก็

บทที่ 294

ตอนที่ 294 เธอเป็นเหมือนแม่แท้ๆ

เกิดอะไรขึ้น?

มีคนขโมยลูกของเธอมาทิ้งเหรอ หรือว่าจิ้นเวยหรันให้คนเอาเด็กมาทิ้งที่นี่?

ฉันเพิ่งขอให้หลินย่งถิงเอาสิทธิ์ในการเลี้ยงดูเด็กคนนี้กลับมา แล้วก็มาเกิดเรื่องนี้ขึ้น มันดูแปลกๆ แต่ฉันก็ไม่ได้มีเวลาคิดอะไรมาก

ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้