ตอนที่ 293 หัวของฉันจมเข้าไปในน้ำแล้ว

แน่นอนว่าโซมั่นเดินขึ้นมาเคาะห้องอีก ฉันเอาผ้าห่มคลุมศีรษะ ทำเป็นไม่ได้ยิน

ในตอนบ่าย ไข้ของฉันได้ลดลงแล้ว แล้วก็รู้สึกหิว ฉันจึงเปิดประตูดูอย่างเงียบๆ โซมั่นไม่อยู่บ้านแล้ว ถึงโล่งใจเดินออกมา แล้วไปที่ห้องครัวหาอะไรกิน

ลวมาชั้นล่าง ก็เห็นว่าบะหม

ตอนที่ 294 เธอเป็นเหมือนแม่แท้ๆ

เกิดอะไรขึ้น?

มีคนขโมยลูกของเธอมาทิ้งเหรอ หรือว่าจิ้นเวยหรันให้คนเอาเด็กมาทิ้งที่นี่?

ฉันเพิ่งขอให้หลินย่งถิงเอาสิทธิ์ในการเลี้ยงดูเด็กคนนี้กลับมา แล้วก็มาเกิดเรื่องนี้ขึ้น มันดูแปลกๆ แต่ฉันก็ไม่ได้มีเวลาคิดอะไรมาก

ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ฉันก็ปล่อ

ตอนที่ 295 ขอบคุณนะหลินย่งถิง

แม้ว่าจิ้นเวยหรันจะบาดเจ็บและน่าจะรักษาตัวในโรงพยาบาล แต่ก็ไม่แน่ใจมาเธอจะมาจัดการกับฉันยังไง

ถ้าไม่เอาหลินย่งถิงมาเป็นที่พึ่ง ฉันก็ไม่สามารถรับประกันความปลอดภัยของตัวเองได้

“มีอะไรเหรอ? ยังมีไข้อยู่มั้ย” หลินย่งถิงเอ่ยถามเรื่องสุขภาพของฉัน

ใจของฉ