บทที่ 159

ตอนที่ 159 อะไรที่พังสะลายไปแล้วจะไม่กลับมาดีดังเดิม

สุดท้าย ฉันก็ตัดสินใจรับสายขึ้นมา

เพราะเรื่องที่เกินขึ้นเพิ่งจะผ่านพ้นไป ถ้าหากว่าไม่รับสายอาจจะดูมีอะไรแปลกๆ

ทันทีที่รับสายจิ้นเวยหรันก็เริ่มบทสนทนาด้วยการกล่าวขอโทษฉันยกใหญ่

“ฉันต้องขอโทษคุณเฉินเรื่องที่เกิดขึ้นด

บทที่ 160

ตอนที่ 160 เรื่องมันไม่ได้ง่ายขนาดนั้น

“มีสิทธ์อะไรมาสั่งให้ฉันหยุด ทำไมตอนนี้ไม่มีหน้าจะพบผู้คนแล้วรึไง? ฉันจะบอกแกไว้นะ!”

“ป.ร.ภ. พาคนคนนี้ออกไปข้างนอกซะ ตอนนี้เป็นเวลาทำงาน ทำไมถึงได้ปล่อยให้มีคนเข้ามาโวยวายในนี้ได้ มันกระทบต่อตนอื่นไม่รู้รึไง?”

คาดไม่ถึงว่า คนที่พูดอยู่

บทที่ 161

ตอนที่ 161 ฉันไม่ใช่ผู้หญิงดี

ฉันไม่รู้ว่าท่าทางของเจียงหนันควรจะเรียกว่าอะไรดี

ตกใจ? รังเกียจ? กระอักกระอ่วน? หรือว่าอะไร

สายตาเขาดูสับสนจนทำให้ฉันอับอายอยากจะแทรกแผ่นดินหนี

แม้จะรู้อยู่แล้วว่าเขาจะต้องแสดงท่าทีแบบนี้แน่ แต่พออยู่ตรงหน้าฉันจริงๆฉันยังรับไม่ได้อยู่ดี