บทที่ 9 ชีวิตที่ลำบากกำลังจะมาถึง

แม่ตระกูลฝ้านน้ำตาไหลพราก กล่าวอย่างรู้สึกผิดว่า “เป็นเพราะแม่ไม่มีความสามารถเอง ต้องขายที่ดินไปไม่น้อยเพื่อเลี้ยงเจ้ากับพี่ใหญ่ของเจ้า ทุกวันนี้ข้าวในบ้านก็พอแค่กินข้าวต้ม ถ้าไม่ได้เงินจากเจ้ามาช่วย พวกเราคงไม่มีแม้แต่ข้าวต้มจะกิน! ต่อไปนี้บ้านนี้จะไม่มีเจ้าแล้ว

บทที่ 10 ตั้งรกราก

รถเข็นบรรทุกของสารพัดรวมทั้งข้าวห้ากระสอบ ทำให้หนักมาก โดยเฉพาะถนนโคลนหลังฝนตกเมื่อวานนี้ ล้อรถเข็นก็ติดอยู่ในโคลนเป็นระยะ ทำให้ลากได้ลำบากยิ่งขึ้น

แต่หูสุ่ยชิงและลูก ๆ ทั้งห้าคนไม่ได้แสดงความรำคาญออกมา พวกเขากลับดีใจมาก

หูสุ่ยชิงคิดถึงการที่ไม่ต้องอยู่ร่วมกับแม่สามีและพี่สะใภ้ ร

บทที่ 11 ติ๊ง-ต่อง ขายไหม?

เมื่ออายุได้สิบเอ็ดปี ต้าหยาได้ยินแม่เรียกชื่อจริงของเธอเป็นครั้งแรก เธอตื่นเต้นจนขอบตาแดงเล็กน้อย

ไม่ไกลออกไป เอ๋อหยาที่กำลังขนหินมาก่อเล้าไก่ ร่างกายชะงักค้าง ดวงตาเอ่อชื้น

ที่ผ่านมา เมื่อแม่เรียกชื่อจริงของน้องชายทั้งสาม พวกเธอรู้สึกอิจฉาจากก้นบึ้งของหัวใจ

แม้จะรู้