บทที่ 8

การต่อรอง

“แม่จ๋า แม่อย่าส่งของคืนไปอีกเลยนะ” เสียงเล็ก ๆ ขอร้องด้วยความไม่สบายใจ

หูสุ่ยชิงชะงัก มองไปที่ลูกชายคนเล็ก ฝ้านหู

“อีกครั้ง? ส่งคืน?”

“ทำไมต้องส่งคืนล่ะ?”

“ก่อนหน้านี้ เวลาพ่อได้ของมา แม่ก็มักบอกว่าให้แม่ลำบากใจ แต่พอพ่อไปเมือง แม่ก็ส่งของคืนให้ย่ากับป้าซุนเสมอ” ฝ้านห

บทที่ 9

ชีวิตที่ลำบากกำลังจะมาถึง

แม่ตระกูลฝ้านน้ำตาไหลพราก กล่าวอย่างรู้สึกผิดว่า “เป็นเพราะแม่ไม่มีความสามารถเอง ต้องขายที่ดินไปไม่น้อยเพื่อเลี้ยงเจ้ากับพี่ใหญ่ของเจ้า ทุกวันนี้ข้าวในบ้านก็พอแค่กินข้าวต้ม ถ้าไม่ได้เงินจากเจ้ามาช่วย พวกเราคงไม่มีแม้แต่ข้าวต้มจะกิน! ต่อไปนี้บ้านนี้จะไม่มีเจ้าแล้

บทที่ 10

ตั้งรกราก

รถเข็นบรรทุกของสารพัดรวมทั้งข้าวห้ากระสอบ ทำให้หนักมาก โดยเฉพาะถนนโคลนหลังฝนตกเมื่อวานนี้ ล้อรถเข็นก็ติดอยู่ในโคลนเป็นระยะ ทำให้ลากได้ลำบากยิ่งขึ้น

แต่หูสุ่ยชิงและลูก ๆ ทั้งห้าคนไม่ได้แสดงความรำคาญออกมา พวกเขากลับดีใจมาก

หูสุ่ยชิงคิดถึงการที่ไม่ต้องอยู่ร่วมกับแม่สามีและพี่สะใภ้