บทที่ 67 ยืนสูงถึงจะมองเห็นไกล

หูสุ่ยชิงแปลกใจ เด็กหนุ่มคนนี้ตั้งแต่กลับมา ทำงานขยันมาก

ไม่มีความดื้อรั้นเหมือนตอนมาใหม่ๆ แล้ว ไม่มีอารมณ์ร้ายที่มองใครก็ไม่ถูกใจ เข้ากับลูกๆ ทั้งห้าคนของเธอได้ดี นอกจากขุดหลุมก็วิ่งเล่นทั่วภูเขา เหมือนหมาไซบีเรียน

ที่แท้เล่นก็เล่น สนุกก็สนุก เด็กคนนี้ยังไม่ลืมจิตใจ

บทที่ 68 คนจากตระกูลไป๋มา

แต่เช้าตรู่ เมื่อรู้ว่าเพื่อนเล่นกว่าเดือนจะกลับบ้าน เด็กทั้งห้าคนเศร้าใจมากที่สุด

หูสุ่ยชิงทำอาหารเช้าในครัว ฝ้านจิ้นตัดหญ้าสดให้วัวกิน เทียมวัวเข้ากับเกวียน

ฝ้านเจียงสูดจมูก อาลัยอาวรณ์: "นายอยู่ต่ออีกไม่กี่วันไม่ได้เหรอ? บ้านเราจะสร้างบ้านใหม่แล้ว นายวางใจได้ มีบ้านใ

บทที่ 69 ของขวัญขอบคุณจากตระกูลไป๋

หูสุ่ยชิงขมวดคิ้ว ฝ้านจิ้นดึงเธอส่ายหน้า กระซิบ: "แค่ญาติคนเดียวของเขาเท่านั้น อย่าไปใส่ใจคำพูดคนอื่น"

ไป๋จื่อเฉียนรู้ว่าป้าเขามักจะปากร้าย รักเงินเหมือนชีวิต แต่คุณย่าไม่เลว มักจะใจกว้างเรื่องเงิน เขาต้องพยายามขอของขวัญขอบคุณให้ครอบครัวลุงฝ้านและป้าหูสุ่ยชิงให้