บทที่ 50 ช่วยเด็กหนุ่มที่มีนิสัยไม่เลวคนนั้น

เขานึกถึงวิธีที่แม่ของเขาปฏิบัติต่อหูสุ่ยชิง แล้วดูวิธีที่แม่ยายปฏิบัติต่อเขา รู้สึกละอายใจมากขึ้น

ตอนแม่ของเขาแบ่งอาหาร จะให้ของดีๆ กับพี่ชายและเขากิน ให้หลานชายกิน ไม่เคยคิดถึงลูกสะใภ้และหลานสาว คิดว่าพวกเธอเป็นคนนอก ให้กินหรือให้กินของดีๆ ก็ถือว่าเสี

บทที่ 51 เอาภาพวาดน้ำตาลมาให้หลานชายที่รักของฉันกิน

"แม่ครับ เมื่อวานผมฝากลูกชายบ้านหลี่ไว้แล้ว ว่างๆ ให้มาดูและให้อาหารไก่" ฝ้านจิ้นขมวดคิ้วเล็กน้อย ไม่อยากทะเลาะกัน จึงอธิบายก่อน

ซิงหุยพูดต่อ: "ใช่ค่ะ ย่า ย่าไม่เห็นอาหารไก่ที่ผสมไว้ข้างเล้าหรือคะ? มีคนให้อาหาร มีคนดูแล จะว่าไม่มีคนดูแลได้ยังไงค

บทที่ 52 ขอโทษครับ ผมอดไม่ได้

ยังไม่ทันรอนาน แม่ตระกูลฝ้านก็ถือถาดไม้ใส่อาหารไก่วิ่งกลับมา

คราวนี้ไม่ได้หันไปทางลูกชายหรือหลานสาว แต่หันไปทางหูสุ่ยชิงด้วยความตกใจและโกรธ: "สารอาหารของข้าวทั้งหมดอยู่ในรำข้าวนี่แหละ ทำไมเจ้าไม่เอาไปผสมตอนทำอาหาร? จะได้เสริมสารอาหารด้วย

อีกอย่าง ตอนนี้ข้าวหายากแค่ไหน