บทที่ 464 ซื้อเก้าอี้ซีดานกลับมา

ไม่เพียงแต่ครอบครัวหวังกุ้ยเฟินที่ปรึกษากันว่าจะให้ของขวัญอะไร ครอบครัวอื่นๆ เมื่อรู้ข่าวก็ปรึกษากันเช่นกัน

วันที่ยี่สิบ หูเหวินฮวาขนเก้าอี้ซีดานกลับมาหนึ่งคัน สร้างความฮือฮาทั่วหมู่บ้านซานสุ่ย

เก้าอี้ซีดานไม่มีลวดลายแกะสลักซับซ้อน แค่ใช้หวายทาสีแดงสดถักเป็นที่นั

บทที่ 465 ขบวนรับเจ้าสาว

ฝ้านต้าจู้เสียใจไม่หยุด เกือบจะกระทืบเท้า

เขาคำนวณ: "เก้าอี้ซีดานหนึ่งคันสิบสองตำลึง คนในหมู่บ้านเราตอนนี้ทุกคนมีเงินใช้ แค่วันแรกก็ได้คืนครึ่งหนึ่ง การได้ทุนคืนก็แค่เร็วหรือช้า

พอได้ทุนคืน ต่อไปคนนั่งเพิ่มคนละสองร้อยเหรียญ เดือนหนึ่งสองสามคน ปีหนึ่งอย่างน้อยก็ได้หกตำลึง

บทที่ 466 งานแต่งงานของหูเหวินฮวาและติ่งเจียเจีย

หมู่บ้านซานสุ่ยไม่มีเครื่องดนตรีดีๆ แต่มีฆ้อง ตอนนี้เดินไปตีไป เสียงกังวานไปทั่วหมู่บ้าน

พร้อมกับเสียงเฮฮาของหนุ่มๆ มากมาย สร้างความครึกครื้นที่ไม่เคยมีมาก่อน

ท้ายขบวนมีชายฉกรรจ์สี่คนแข็งแรงรับผิดชอบหามเก้าอี้ซีดาน พวกเขาหามเก้าอี้ซีดานสีแดงสด ควา