บทที่ 460 แลกเปลี่ยนสิ่งของ

"ดี!" คราวนี้พวกผู้ชายตอบพร้อมกัน

เจ้านายซื้อวัวและลาให้พวกเขา ไม่ว่าของจะมากหรือน้อยก็ได้ ถ้ามากก็ใช้วัวลาก น้อยก็ขี่ลามา ไม่ว่าแบบไหนก็ง่าย แค่คนมาสักเที่ยว ไม่เหนื่อยเลย

หูสุ่ยชิงลองหยั่งเชิง "ฉันมีงานฝีมืออยู่จำนวนหนึ่ง"

เห็นคนที่ก้มหน้าก้มตาอยู่เงยหน้าขึ้นด้วยคว

บทที่ 461 กระแสสร้างบ้านอิฐมุงกระเบื้องในหมู่บ้านซานสุ่ย

แต่เดิมชาวบ้านไผ่มาเพื่อดูที่ที่ลูกสาวจะอยู่ต่อไป กินงานเลี้ยงแล้วก็จะได้กลับไปอย่างสบายใจ

แต่ไม่คิดว่า หลังกินงานเลี้ยงการเดินทางครั้งนี้เพิ่งจะเริ่มจริงๆ!

ก่อนคือดูด้วยความอิจฉา แล้วตัดสินใจจะทำตาม ต่อมาพยายามจำไว้ในสมอง สุดท้ายเจ้านายปร

บทที่ 462 กลับมาจากการขายแปรงสีฟันรุ่นแรก

เวลาค่อยๆ ผ่านไป สำหรับชาวบ้านซานสุ่ยแล้ว วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วเป็นพิเศษ

พวกเขาอยากให้หนึ่งวันมียี่สิบชั่วยาม อยากมีแขนแปดข้าง จะได้ทั้งทำนา เลี้ยงสัตว์ ทำอาหาร และทำงานฝีมือไปพร้อมกัน

ส่วนพวกผู้ชายที่ออกไปทำงานนอกหมู่บ้าน ตอนออกไปก็คิดถึงบ้าน อยากรี