บทที่ 443 การแต่งงานของฝ้านต้าจู้และจางชุนฮวา

ตอนนี้ชาวบ้านที่หมู่บ้านซานสุ่ยก็มีแต่ยุ่งกับยุ่งมากขึ้น

ช่วงเก็บมันฝรั่งก็ยุ่ง พอกลับมาถึงบ้านแล้วจิตใจสงบก็ยุ่งกับการทำมันฝรั่งแห้งและแป้งมันฝรั่ง เพราะมันจะต้องกินเป็นอาหารหลัก ถ้าเก็บมันฝรั่งมาฝากไว้แล้วมันงอกก็ไม่ต่างจากการไม่ใส่ใจชีวิตของคนในบ้า

บทที่ 444 ขบวนที่ไปเจียงหนานกลับมาแล้ว

หูสุ่ยชิง ฝ้านจิ้น และลูกสาวคนเล็กกำลังเดินไปบ้านฝ้านเฉียนพร้อมของขวัญ

ของขวัญเรียบง่าย มีผ้าหนึ่งผืน ไข่ยี่สิบฟอง และข้าวสิบจิน ซึ่งถือว่าเป็นของขวัญที่ดูดีในหมู่บ้าน

ตามประเพณี ถ้าไม่มีงานเลี้ยงฉลองก็ไม่ต้องเอาของขวัญไป แต่ถ้ามีงานเลี้ยง แขกที่มาร่วมงานก็

บทที่ 445 ไม่มีใครกินเลี้ยงแต่งงานของฝ้านต้าจู้

เมื่อได้ยินพ่อแม่พูดว่าจะไปกินเลี้ยงแต่งงานของฝ้านต้าจู้ ฝ้านเหอดีใจพูดเสียงดัง: "ผมไปด้วย! ของขวัญที่เราให้ก็ไม่ได้แย่ เพิ่มผมอีกคนจะเป็นไรไป?

ผมจะไปกินให้คุ้ม!"

ยังไงแค่มีเนื้อมีผัก เขาก็พอใจแล้ว

เขาไม่เชื่อว่าจะแย่กว่าอาหารระหว่างเดินทาง

หูสุ่ย