บทที่ 431 วิธีขนส่งมันฝรั่งจำนวนมาก

หลี่หูอวี้รู้สึกตามจังหวะไม่ทัน

นั่นคือเมืองเป่ยตู ไม่ใช่เจียงหนานที่อุดมสมบูรณ์

ก่อนหน้านี้ตอนที่ฝ้านเหอตามหูเหวินฮวาไปเจียงหนาน เธอเข้าใจและสนับสนุน เข้าใจความคิดของหูสุ่ยชิงที่อยากให้เด็กๆ ออกไปผจญภัย แต่ทำไมวันนี้ถึงยอมให้ต้าเจียงไปเป่ยตูด้วย?

นี่...นี่..

บทที่ 432 คนที่โต๊ะอาหารหายไป

แต่เดิมในหมู่บ้านซานสุ่ยมีเพียงไม่กี่ครัวเรือนที่มีรถเข็น หลังจากหาเงินได้ แทบทุกครัวเรือนก็ซื้อรถเข็นมาไว้

บางบ้านที่มีคนมากก็ซื้อถึงสองคัน

รถเข็นสามารถใช้ขนฟืนจากภูเขา ขนหญ้าจากทุ่ง ขนธัญพืชจากนา เวลาออกไปเมืองซื้อของก็สะดวก ถือเป็นสมบัติชิ้นใหญ่ของบ้าน ใครมีกำลัง

บทที่ 433 โรงงานแปรงสีฟันต้องเปลี่ยนรูปแบบ

"ทันครับ ผมคำนวณแล้ว ผมไปหมู่บ้านตระกูลไป๋แค่พาพวกเขานำทาง พรุ่งนี้ขากลับก็ไม่ต้องมีผม เป็นเวลากลางวันพอดี ผมจะไปจัดการเรื่องที่ดินและคนงานให้คุณ หนึ่งวันก็พอ คืนพรุ่งนี้จะเอาเอกสารสัญญามาให้" ไป๋หมั่นซานตอบอย่างรวดเร็ว

หูสุ่ยชิงเคยบอกว่าที่นี่มันเทศสามา