บทที่ 430 คนที่เหมาะจะปลูกมันฝรั่ง

เหลียงหรานก้มตา น้ำเสียงมีความจำใจ: "ตอนนี้เมืองเหนือรบกับจินหลิงหลายศึก สถานการณ์วิกฤต ถ้าไม่ใช่อาหารสำคัญมาก แค่ห้าสิบคนห้าสิบม้าศึกตายังให้ผมไม่ได้"

ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นเข้าใจ

คนและม้าข้างนอกเป็นขีดจำกัดที่ที่นั่นให้ได้แล้ว

ยามวุ่นวายชีวิตคนไม่มีค่า แต่ม้าสำ

บทที่ 431 วิธีขนส่งมันฝรั่งจำนวนมาก

หลี่หูอวี้รู้สึกตามจังหวะไม่ทัน

นั่นคือเมืองเป่ยตู ไม่ใช่เจียงหนานที่อุดมสมบูรณ์

ก่อนหน้านี้ตอนที่ฝ้านเหอตามหูเหวินฮวาไปเจียงหนาน เธอเข้าใจและสนับสนุน เข้าใจความคิดของหูสุ่ยชิงที่อยากให้เด็กๆ ออกไปผจญภัย แต่ทำไมวันนี้ถึงยอมให้ต้าเจียงไปเป่ยตูด้วย?

นี่...นี่..

บทที่ 432 คนที่โต๊ะอาหารหายไป

แต่เดิมในหมู่บ้านซานสุ่ยมีเพียงไม่กี่ครัวเรือนที่มีรถเข็น หลังจากหาเงินได้ แทบทุกครัวเรือนก็ซื้อรถเข็นมาไว้

บางบ้านที่มีคนมากก็ซื้อถึงสองคัน

รถเข็นสามารถใช้ขนฟืนจากภูเขา ขนหญ้าจากทุ่ง ขนธัญพืชจากนา เวลาออกไปเมืองซื้อของก็สะดวก ถือเป็นสมบัติชิ้นใหญ่ของบ้าน ใครมีกำลัง