บทที่ 425 ร้านค้าในเมืองหนานตูขายทิ้งราคาถูกมาก?

หลี่หูอวี้เคยจินตนาการชีวิตของจื่อเชียนที่บ้านหูสุ่ยชิงนับครั้งไม่ถ้วน

หมู่บ้านไม่ขาดผัก แต่หลังน้ำท่วมในนาไม่ได้ผลผลิต กลัวข้าวไม่พอ ดีที่ได้ยินหมั่นซานกลับไปบอกว่ามีมันฝรั่งเยอะ แม้เขาเอาไปที่ไร่ตระกูลไป๋ไม่น้อย ที่เหลือก็น่าจะเลี้ยงทุกคนในบ้านได

บทที่ 426 ฉันเปลี่ยนใจแล้ว

ตาไป๋หมั่นซานก็กลมโต มองหูสุ่ยชิง

เขาก็ไม่รู้นี่

ฝ้านจิ้นอธิบายเรื่องโรงงานสมุนไพรอย่างละเอียดละมุน ทั้งเวลาเปิด ชนิดสมุนไพร สถานการณ์การขาย และเรื่องหุ้นส่วนติ่งเหอหลีชิ่นอี้หลิน ไม่ว่าเรื่องใหญ่เรื่องเล็ก

ละเอียดมากเท่าที่จะละเอียดได้ เพื่อป้องกันหลี่หูอวี้ไป๋หมั่นซ

บทที่ 427 เปลี่ยนโรงงานพู่กันเป็นโรงงานแปรงสีฟัน

แปรงสีฟัน?

แต่ก่อนฝ้านจิ้นใช้กิ่งหลิวทำความสะอาดฟัน หลังจากหูสุ่ยชิงมีเมืองการค้า เขาก็ใช้แปรงสีฟัน

ใช้ดีจริงๆ

เขาเคยดูแปรงสีฟันอย่างละเอียด แน่ใจว่าราชวงศ์หมิงไม่มีวัสดุแบบนี้

แต่ "น่าจะได้ ด้ามแปรงใช้ปล้องไผ่ ไม้แทนได้ ขนแปรงใช้ขนสัตว์ วิธีทำอ