บทที่ 424 พวกเขากินแบบนี้ที่บ้านหูสุ่ยชิงเป็นประจำหรือ?

ในห้องโถง ฝ้านจิ้นพูดอย่างขอโทษ: "เรื่องนายอำเภอหอู๋เกี่ยวกับน้องสาวท่าน ขอโทษด้วย พวกเรา"

ไป๋หมั่นซานรีบขัด: "ทำเองรับเอง! ผู้ว่าการเหลียงบอกผมแล้ว แต่ก่อนเงินที่ได้ก็ใช้กับเธอกับลูก ไม่ว่าเธอจะรู้หรือไม่รู้ การลงโทษหนีไม่พ้น

นี่ไม่เกี่ยวก

บทที่ 425 ร้านค้าในเมืองหนานตูขายทิ้งราคาถูกมาก?

หลี่หูอวี้เคยจินตนาการชีวิตของจื่อเชียนที่บ้านหูสุ่ยชิงนับครั้งไม่ถ้วน

หมู่บ้านไม่ขาดผัก แต่หลังน้ำท่วมในนาไม่ได้ผลผลิต กลัวข้าวไม่พอ ดีที่ได้ยินหมั่นซานกลับไปบอกว่ามีมันฝรั่งเยอะ แม้เขาเอาไปที่ไร่ตระกูลไป๋ไม่น้อย ที่เหลือก็น่าจะเลี้ยงทุกคนในบ้านได

บทที่ 426 ฉันเปลี่ยนใจแล้ว

ตาไป๋หมั่นซานก็กลมโต มองหูสุ่ยชิง

เขาก็ไม่รู้นี่

ฝ้านจิ้นอธิบายเรื่องโรงงานสมุนไพรอย่างละเอียดละมุน ทั้งเวลาเปิด ชนิดสมุนไพร สถานการณ์การขาย และเรื่องหุ้นส่วนติ่งเหอหลีชิ่นอี้หลิน ไม่ว่าเรื่องใหญ่เรื่องเล็ก

ละเอียดมากเท่าที่จะละเอียดได้ เพื่อป้องกันหลี่หูอวี้ไป๋หมั่นซ