บทที่ 410 เดินทางไกล

เรื่องที่ต้องออกไปหาตลาดขายสมุนไพร ผู้ใหญ่บ้านรู้เรื่องดี ส่วนคนอื่นที่อยู่ตรงนั้นรู้เพียงไม่กี่คน

แต่นี่ก็ไม่ใช่ความลับอะไร เช้าสายเย็นค่ำก็ต้องรู้ ไม่มีอะไรที่ต้องปิดบัง

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ ผู้ใหญ่บ้านจึงถามต่อว่า "ยังไปอวีหางอยู่หรือเปล่า?"

เมื่อได้ยินชื่ออวีหาง ผู้สูงอายุ

บทที่ 411 เจียงหนานงดงาม

ก่อนหน้านี้ไป๋หมั่นซานจ้างชาวบ้านไปส่งมันฝรั่ง ค่าแรงวันละ 100 เหรียญ แต่ตอนนั้นไม่ต้องใช้ลาของตัวเอง ตอนนี้คนและลาหนึ่งตัวก็ยังได้ 100 เหรียญ หูสุ่ยชิงไม่แน่ใจว่าราคานี้เหมาะสมหรือไม่

แต่ฝ้านจิ้นเคยบอกว่า ราคาที่ไป๋หมั่นซานให้นั้นสูงมาก ปกติแล้วค่าแรงคนลากรถหนึ่งวันไม่เก

บทที่ 412 เหวินฮวาชอบเจียเจีย เธอเห็นแล้วใช่ไหม?

ครอบครัวติ่งเหอหลี่ไม่มีนา ไม่มีที่ดิน ไม่มีป่าเขา พวกเขาไม่ได้เลี้ยงสัตว์ แน่นอนว่าไม่มีมันฝรั่งและกระต่าย แต่พวกเขามีเงิน

ตอนนี้ในหมู่บ้านซานสุ่ย ครอบครัวหูสุ่ยชิงรวยที่สุด อันดับสองคือพวกเขา ทิ้งห่างอันดับสามไปไกลมาก

ไม่นับเงินที่พวกเขาเก็บสะสม