บทที่ 313 ซื้อดอกไม้ประดับผมและริบบิ้นแดง

ติ่งเหอหลี่รู้สึกว่าคุดสุไม่ใช่สดหรือต้มชั่งน้ำหนัก แต่เป็นแต่ละชิ้นตากแห้งสนิทเป็นของแห้ง แค่สิบแปดเหรียญต่อจิน สำหรับเขาไม่คุ้มเลย

แต่นึกถึงชาวบ้านขายข้าวโพดขายข้าวเปลือกข้าวสาลี ก็ตากแห้งพ่อค้าข้าวถึงรับ มากสุดแค่แปดเหรียญต่อจิน ข้าวต้องดูแลตั้งแต่หว่า

บทที่ 314 รายได้ครั้งแรกของโรงงานสมุนไพร

ริบบิ้นแดงแบบเรียบง่าย ไม่มีหลายชนิด สามเหรียญอันหนึ่ง ห้าเหรียญสองอัน

ดอกไม้ประดับผมแพงกว่ามาก และมีแบบหลายชนิด

ดอกไม้ผ้า ดอกไม้ผ้าไหม ดอกไม้โฟม ดอกไม้พัน ดอกไม้กำมะหยี่..... หลังๆ แพงเกินไป พวกผู้ชายดูแต่ดอกไม้ผ้า

ดอกไม้ผ้าเล็กๆ ดอกหนึ่งเก้าเหรียญ พวกผ

บทที่ 315 ถูกจับตามอง

เถ้าแก่ชิ่นพูดถึงตอนหลัง ตัวเองก็ตื่นเต้น

เก้าร้อยกว่าตำลึงนะ ถ้าไม่ใช่ร้านยาเหรินจี๋ถังมีหลายที่ สมุนไพรที่รับซื้อขนไปร้านใหญ่ที่จิงหลิงได้ ไม่งั้นสมุนไพรรุ่นใหญ่ขนาดนี้ร้านเขาคนเดียวรับไม่ไหวแน่

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงจ่ายเงินเก้าร้อยกว่าตำลึงทีเดียว

เขามองติ่งเหอหลี่ที่สีหน้า