บทที่ 276 พวกเราไปกับลุงเล็กด้วยกัน

หูสุ่ยชิงได้ยินน้องชายถามถึงติ้งเจียเจีย ตาทันทีเป็นประกาย!

น้องชายเธอเริ่มลงมือสักที?

นี่เตรียมส่งขนมไป?

ดีๆ ไม่ใช่ผู้ชายที่รู้แต่ถามปากว่ากินหรือยัง อยากกินไหม จะกินไหม สุดท้ายให้จำไปกิน -- ผู้หญิงไม่โง่ กินของต้องให้ผู้ชายเตือนด้วยหรือ?

แน่นอนต้องส่งของอร

บทที่ 277 ข้าแค่อยากให้เจ้ารับไว้ ได้ไหม?

คนเยอะเกิน คนแก่บ้านอื่นก็ออกมาดู

แต่ตอนนี้พอดีขุดดินขนดิน คนในหมู่บ้านส่วนใหญ่เป็นคนแก่กับเด็ก คนแก่เห็นเด็กกลุ่มหนึ่งเล่น ก็งกๆ เงิ่นๆ กลับห้องพัก

หูเหวินฮวาเห็นซ้ายขวาไม่มีคน -- เด็กไม่นับเป็นคน พูดเสียงต่ำกับติ้งเจียเจีย: "วันนี้ไปเมืองหลวง ซื้อขนมลู

บทที่ 278 หูเหวินฮวาหนุ่มคนนี้เธอถูกใจ

หูเหวินฮวารู้สึกตัวเองน่าตาย เกิดความคิดสกปรกแบบนี้ได้ไง!

เขาด่าตัวเองในใจ เสียงแหบพูด: "ข้ากลับก่อน ขนมลูกกวาดอย่าประหยัด เข้าเมืองคราวหน้าข้าซื้ออีก"

ไม่รอตอบ ร่างสูงใหญ่แทบวิ่งหนี

แต่นึกว่าเจียเจียรับของที่เขาซื้อให้ ในใจรู้สึกหวานๆ ดีใจสุขใจมาก รู้สึกห