บทที่ 267 ปู่เชื่อว่าเจ้าจะทำได้ดี

"ซุนซื่อ! เดิมนึกว่าเจ้าเป็นสตรี บางคำฉันไม่ควรพูดกับเจ้า แต่ตอนนี้เจ้าฟังให้ดี!

ฝ้านเจาตี้เมื่อรับเป็นบุตรบุญธรรมฝ้านจิ้นหูสุ่ยชิงสองสามีภรรยาแล้ว ต่อไปกับเจ้าเป็นแค่ญาติ เรื่องทั้งหมดของเธอต่อไปมีแค่ฝ้านจิ้นหูสุ่ยชิงตัดสินใจได้ ไม่เกี่ยวกับเจ้า!"

ซุนจินฮวาแข็

บทที่ 268 ไม่เคยได้รับความสำคัญเช่นนี้

"เจ้านายฆ่าหมู ให้แต่ละบ้านเราเนื้อขาหมูเกือบหนึ่งจินครึ่ง" หลี่ต้าหนี่ยกอาหารจากตะกร้า วางที่พื้นราบใต้ร่มไม้

เปิดผ้าโปร่งที่คลุมตะกร้าอาหารอีกใบ เผยขนมปังข้าวโพดข้างใน

อาหารแบบนี้ ไปบ้านชาวนาไหนก็ดีเหลือเกิน!

เฟิงต้าเฟิงเอ้อร์กับคนอื่นกลืนน้ำลาย มือเช็ดช

บทที่ 269 ฝ้านเจาตี้เปลี่ยนชื่อ

ติ้งเหอหลี่กับชิ่นอี้หลินตอนนี้ไม่กินที่นี่ตอนเที่ยง พวกเขาสองคนออกเช้ากลับค่ำไปเก็บสมุนไพรข้างนอก กลับมาให้ติ้งเจียเจียตากแห้งบดเป็นผงยาใส่ถุงกระดาษมันเก็บไว้

วันนี้เช้ารอจนเรื่องฝ้านเจาตี้จบ ถึงออกไปอย่างสบายใจ

ติ้งเหอหลี่ชอบแทะขาหมูต้มซีอิ๊วมาก หูสุ่ยชิงเก็บไว้