บทที่ 258 ทำหน้าบวมแกล้งอวด

ขนดินเป็นงานที่ทั้งยากทั้งเหนื่อยมาก

เหนื่อยกว่าขนข้าวตอนเก็บเกี่ยวฤดูใบไม้ร่วงอีก

ข้าวเป็นผลผลิตที่เก็บเกี่ยวแล้ว แบกมาแม้เหนื่อยแต่ใจมั่นคง ทุกคานที่แบกกลับมาคือความสุข

ขนดินยังไม่รู้ ไม่รู้จะได้ผลผลิตเท่าไหร่ ไม่มีความมั่นคงและความสุขนั้น

ชาวบ้านซานสุ่ยจำได้ว่าคร

บทที่ 259 รถลากลับมาแล้ว อิจฉา

พอได้ยินว่าลุงฝ้านจิ้นต้องทำงานเอง ฝ้านเอ้อร์จู้ ซานจู้ ซื่อจู้รู้สึกสบายใจขึ้นเล็กน้อย

อย่างน้อยลุงฝ้านจิ้นก็ไม่ได้เหนือกว่าพวกเขาทุกอย่าง

เรื่องแรง ฝ้านเจียง ฝ้านเหอ ฝ้านหูจะสู้พวกเขาได้ไง?

ต้าหยา เอ๋อหยาสองเด็กผู้หญิงยิ่งไม่ต้องพูดถึง ผู้หญิงแต่กำเนิดแรงน้อยกว่

บทที่ 260 พลังของความรักยิ่งใหญ่จริงๆ

หูสุ่ยชิงมองฝ้านจิ้นขนแป้งดำทีละกระสอบเข้าโรงเก็บเสบียง

โรงเก็บนี้ไม่ใช่ที่เก็บข้าวขาวแป้งขาวของพวกเขา แต่เป็นโรงเก็บใหญ่ใกล้ประตูลานที่เก็บมันฝรั่ง

ไป๋หมั่นซานขนมันฝรั่งไปครึ่งหนึ่ง คนในหมู่บ้านเอาข้าวโพดบดแลกไปอีกส่วน ตอนนี้ว่างครึ่งค่อนพื้นที่ ใช้วางแป้งด