บทที่ 236 เจียเจีย ทำไมเธอมาที่นี่?

"จะให้คนที่เหนื่อยมาสี่ห้าวันกลับมาช่วยทำอิฐดินได้ยังไง นี่มันไม่เห็นใจคนเลยนะ!"

หูเหวินฮวาเพิ่งมาถึงและวางเครื่องมือทำอิฐดิน ก็ได้ยินเสียงประชดประชัน เขารู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งตัวโดยไม่อาจควบคุมได้

นี่ใครกัน?

พูดกับเขาหรือ?

เขาไม่ได้บังเอิญเจอคนแอบนัดกันหรอกนะ

บทที่ 237 นี่หมายความว่าพวกเขาสองคนไม่ใช่คนหรือไง?

ฝ้านเอ้อร์จู้เงยหน้ามองตาม

พอมอง ตาก็เบิกค้าง!

ใบหน้าขาวของเด็กสาวใต้แสงแดดเรียบเนียนนุ่มนวล ไหนล่ะตุ่มแดงจุดขาวที่เคยมี?

บอบบางแต่ไม่ผอมแห้ง ยืนอยู่ตรงนั้นก็งดงามเหลือเกิน!

เธอเปลี่ยนไปแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ไม่แปลกที่ซานจู้จะดีใจ

เห็นซานจู้

บทที่ 238 ในดวงตาเธอมีเขา

"ผมไม่รู้จักคนนี้ จริงๆ นะ! ไม่สนิทเลยสักนิด" หูเหวินฮวาพูดเสียงต่ำแต่ยังมีความตื่นตระหนก กลัวว่าเธอจะเข้าใจผิด

ติ่งเจียเจียอืมเบาๆ

เธอแค่ประหลาดใจที่จางชุนฮวาสามารถเรียกเขาว่าพี่เหวินฮวา ทั้งที่เธอรู้จักเขามานานขนาดนี้ แต่พูดคุยกันก็นับครั้งได้

เมื่อไหร่เธอจึงจะสามารถ