บทที่ 232 คนออกไปกลับหมู่บ้านแล้ว

ป้าจางรองตะโกนพลาง ย่อตัวแอบมองฝั่งซุนจินฮวาพลาง

แปลก ปกติแค่พูดถึงคนบ้านติ่ง ครอบครัวซุนจินฮวาเหมือนแมวเห็นปลาหมาป่าเห็นเนื้อ รีบร้อนกระโจนมาอยากกัดเนื้อชิ้นหนึ่ง

วันนี้ครอบครัวนี้ทำไมไม่มีเสียงเลย?

เหมือนไม่ได้ยินไม่พูดสักคำ ไม่เหมือนนิสัยปกติบ้านพวกเขานะ

ซุ

บทที่ 233 ฝ้านต้าจู้ฝ้านเอ้อร์จู้บาดเจ็บ

ได้ยินคนออกไปกลับหมู่บ้าน นอกจากครอบครัวจางหัวล้านไม่ตื่นเต้น ที่เหลือไม่มีใครไม่ตื่นเต้น!

คนได้ยินข้างหน้าบอกคนข้างหลัง คนข้างหลังบอกคนข้างหลังอีก ไม่นานทั้งหมู่บ้านล้วนรู้

ทุกคนโยนงานในมือ ทั้งหมดวิ่งไปปากหมู่บ้าน

บ้านชิ่นอี้หลินถึงไม่มีคนออกไป แต่บ้าน

บทที่ 234 สาเหตุที่ฝ้านต้าจู้ฝ้านเอ้อร์จู้บาดเจ็บ

"คงไม่ใช่ยังทำเรื่องจับคนหรอก?"

"เป็นไปไม่ได้! เจ้าไม่ได้ยินพี่อู่พูดข้างหน้าพวกเขาพุ่งมาครึ่งทางก็วิ่งกระจายหรือ? อยากจับคนก็จับไม่ได้"

"งั้นประหลาดจริง"

เสียงซุบซิบถกเถียงทำให้ฝ้านต้าจู้ฝ้านเอ้อร์จู้จะก้มหัวแล้ว

"สุดท้ายในร่องเขาริมแม่น้ำได้ย