บทที่ 231 นี่มาครั้งแรกก็โดนจับตาแล้ว?

ฝ้านต้าจู้ฝ้านเอ้อร์จู้รู้สึกแค่ผักป่านี้ไม่อร่อย แต่ยังไม่ถึงขั้นกลืนไม่ลง

แต่ก่อนไม่แยกบ้าน ครอบครัวป้าหูดูแลสวนผัก ทุกเดือนล้วนมีผักสดกิน

หลังแยกบ้าน ย่าไม่ลงนา แม่พาเจาตี้บ่นเหนื่อย หว่านไม่ทัน ผักในสวนไม่พอกิน ที่บ้านกินผักป่าบ่อยขึ้น

ขม หยาบ ไม่อร่อย

บทที่ 232 คนออกไปกลับหมู่บ้านแล้ว

ป้าจางรองตะโกนพลาง ย่อตัวแอบมองฝั่งซุนจินฮวาพลาง

แปลก ปกติแค่พูดถึงคนบ้านติ่ง ครอบครัวซุนจินฮวาเหมือนแมวเห็นปลาหมาป่าเห็นเนื้อ รีบร้อนกระโจนมาอยากกัดเนื้อชิ้นหนึ่ง

วันนี้ครอบครัวนี้ทำไมไม่มีเสียงเลย?

เหมือนไม่ได้ยินไม่พูดสักคำ ไม่เหมือนนิสัยปกติบ้านพวกเขานะ

ซุ

บทที่ 233 ฝ้านต้าจู้ฝ้านเอ้อร์จู้บาดเจ็บ

ได้ยินคนออกไปกลับหมู่บ้าน นอกจากครอบครัวจางหัวล้านไม่ตื่นเต้น ที่เหลือไม่มีใครไม่ตื่นเต้น!

คนได้ยินข้างหน้าบอกคนข้างหลัง คนข้างหลังบอกคนข้างหลังอีก ไม่นานทั้งหมู่บ้านล้วนรู้

ทุกคนโยนงานในมือ ทั้งหมดวิ่งไปปากหมู่บ้าน

บ้านชิ่นอี้หลินถึงไม่มีคนออกไป แต่บ้าน