บทที่ 161

ไป๋จื่อเฉียนผิดปกติ

ทั้งหมู่บ้านร่วมแรงร่วมใจ เหนื่อยล้ามากว่าครึ่งวัน เขื่อนถึงสูงได้ครึ่งตัวคน

การขุดหลุม บรรจุกระสอบ ขนส่ง ก่อกำแพง และตอกเสาไม้ ล้วนเป็นงานใช้แรงทั้งสิ้น

แม้แต่งานในไร่นายังสู้ไม่ได้ในแง่ความเหนื่อยและยากลำบาก

ซุนจินฮวาลากร่างที่เหนื่อยล้ากลับบ้าน

เห็นโจ๊กแป้งดำเย็

บทที่ 162

เพิ่มความกังวลใหม่

ฝ้านจิ้นก็มองไปที่ไป๋จื่อเฉียน

"คิดถึงพ่อแม่หรือ?"

ทุกคนบนโต๊ะมองไปที่ไป๋จื่อเฉียน

หูเหวินฮวา เยี่ยนชิว ซิงหุย ฝ้านเจียง ฝ้านเหอ ฝ้านหู พ่อแม่อยู่ข้างๆ แม้แต่ญาติที่ห่วงใยก็อยู่ใกล้ๆ ทุกคนปลอดภัยดีเจอกันทุกวัน

ในวันที่ฝนตกหนัก ใช้ชีวิตอย่างสบายใจเป็นพิเศษ

เหลียงหร

บทที่ 163

การตอบแทน

ไป๋หมั่นซานคิดมาตลอดว่าเขาต้องตายแน่นอน

จริงๆ นะ

เขาว่ายน้ำไม่เป็น อยู่ไกลจากภูเขามาก ม้าก็ถูกน้ำพัดไป ในน้ำท่วมใหญ่ขนาดนี้ ถ้าเขาไม่ตายแล้วใครจะตาย?

โชคดีที่ฟ้ายังเมตตา หรือจะเรียกว่าทำดีได้ดีก็ได้ เขาไม่คิดว่าก่อนน้ำท่วมมาที่เขาตะโกนเตือนหมู่บ้านนั้นตามสัญชาตญาณ กลับเป็นการ