บทที่ 45 อดกลั้นและอบอุ่น

“ฉัน ฉันคิดว่าคุณไม่อยู่ ฉันไม่รู้ว่าคุณอยู่ ก็คือฉัน ฉัน..” ทันทีที่ได้ยินคำพูดอันคลุมเครือนั้นของจิรฐา พิมพ์ลดาก็หายใจเครียด หัวใจเต้นเร็ว ปากพูดไม่ชัดเจน เธอพยายามอย่างหนักที่จะแก้ตัว แต่ไม่เร็วกว่าจิรฐาที่มาเร็ว

อุ้มพิมพ์ลดาขึ้นมา จิรฐาหมุนตัวไปครั้งหนึ่ง

บทที่ 46 พากลับบ้านมาดู

เมื่อหลังจากเห็นโทรศัพท์สายเข้าที่บนหน้าจอ จิรฐาก็รับสายโทรศัพท์ “สวัสดีแม่ครับ” มือหนึ่งถือโทรศัพท์มือถือ เขาหันหลังเดินกลับเข้าห้องครัวไป เปิดไฟอุ่นนมร้อน

“เอ่อ จิรฐา” เมื่อได้ยินเสียงรับโทรศัพท์ พฤกษาก็ตื่นเต้นพักหนึ่ง และถามตรงๆว่า “ได้ยินพี่สาวของเจ้าบอกว่าเจ

บทที่ 47 ลูกเขยผู้รวย

เบ้ปาก เธอตอบว่า “สามีภรรยา”

“ใช่ เราเป็นสามีภรรยา ดังนั้นพ่อแม่ของคุณเป็นพ่อแม่ของผม พ่อแม่ของผมก็เป็นพ่อแม่ของคุณ เราไม่ต้องแบ่งกันให้ชัดเจนขนาดนั้น”

พิมพ์ลดาพยักหน้าเมื่อได้ยินคำอธิบายของจิรฐาที่ออกจะดื้อรั้นไปบ้างนั้น

หลังจากนั้นอีกนาน พิมพ์