บทที่ 44 อรุณสวัสดิ์

ก่อนที่เขาจะนอนลง เขาปิดไฟดวงน้อยที่บนตู้หัวเตียง

จิรฐาค่อยๆยกศีรษะของเธอขึ้น และเอื้อมแขนไปให้เธอหนุนนอน มืออีกข้างอ้อมไปโอบเอวของเธอ และดึงเธอเข้ามาหาตนเองที่นี่ ร่างขยับเข้าใกล้เธอ ให้แผ่นหลังของเธอแนบหน้าอกของตนเอง

พิมพ์ลดาหลับสนิท ไม่พบเห็นประกา

บทที่ 45 อดกลั้นและอบอุ่น

“ฉัน ฉันคิดว่าคุณไม่อยู่ ฉันไม่รู้ว่าคุณอยู่ ก็คือฉัน ฉัน..” ทันทีที่ได้ยินคำพูดอันคลุมเครือนั้นของจิรฐา พิมพ์ลดาก็หายใจเครียด หัวใจเต้นเร็ว ปากพูดไม่ชัดเจน เธอพยายามอย่างหนักที่จะแก้ตัว แต่ไม่เร็วกว่าจิรฐาที่มาเร็ว

อุ้มพิมพ์ลดาขึ้นมา จิรฐาหมุนตัวไปครั้งหนึ่ง

บทที่ 46 พากลับบ้านมาดู

เมื่อหลังจากเห็นโทรศัพท์สายเข้าที่บนหน้าจอ จิรฐาก็รับสายโทรศัพท์ “สวัสดีแม่ครับ” มือหนึ่งถือโทรศัพท์มือถือ เขาหันหลังเดินกลับเข้าห้องครัวไป เปิดไฟอุ่นนมร้อน

“เอ่อ จิรฐา” เมื่อได้ยินเสียงรับโทรศัพท์ พฤกษาก็ตื่นเต้นพักหนึ่ง และถามตรงๆว่า “ได้ยินพี่สาวของเจ้าบอกว่าเจ