บทที่ 43 มีนัดกับดยุคโจว

พิมพ์ลดาไม่เคยเป็นคนสอดรู้สอดเห็นหรือสอดแนมในความเป็นส่วนตัวของผู้อื่น ดังนั้นเธอจึงถอนสายตาของเธอหลังจากได้มองไปแวบหนึ่งอย่างรวดเร็วทันที แต่ช่วงขณะที่เธอถอนสายตากลับมา เธอได้เห็นเงาหลังของคนคนนั้น

นั่นใช่เขาเหรอ?

คนนั้นที่ตามเจ้าหน้าที่โรงพยาบาล

บทที่ 44 อรุณสวัสดิ์

ก่อนที่เขาจะนอนลง เขาปิดไฟดวงน้อยที่บนตู้หัวเตียง

จิรฐาค่อยๆยกศีรษะของเธอขึ้น และเอื้อมแขนไปให้เธอหนุนนอน มืออีกข้างอ้อมไปโอบเอวของเธอ และดึงเธอเข้ามาหาตนเองที่นี่ ร่างขยับเข้าใกล้เธอ ให้แผ่นหลังของเธอแนบหน้าอกของตนเอง

พิมพ์ลดาหลับสนิท ไม่พบเห็นประกา

บทที่ 45 อดกลั้นและอบอุ่น

“ฉัน ฉันคิดว่าคุณไม่อยู่ ฉันไม่รู้ว่าคุณอยู่ ก็คือฉัน ฉัน..” ทันทีที่ได้ยินคำพูดอันคลุมเครือนั้นของจิรฐา พิมพ์ลดาก็หายใจเครียด หัวใจเต้นเร็ว ปากพูดไม่ชัดเจน เธอพยายามอย่างหนักที่จะแก้ตัว แต่ไม่เร็วกว่าจิรฐาที่มาเร็ว

อุ้มพิมพ์ลดาขึ้นมา จิรฐาหมุนตัวไปครั้งหนึ่ง