บทที่27 ผมอยู่คนเดียว

เข้าร้านอาหารแล้ว พิมพ์ลดาก็ถอดเสื้อโค้ทออกไปแล้ว

ตอนนี้ชุดแซกสีขาวของเธอที่หน้าอกเลอะก้อนไอศกรีมสีชมพูขนาดใหญ่ซึ่งดูเหมือนกำลังจะค่อยๆละลาย เธอเองก็ได้รู้สึกถึงความเย็นที่ค่อย ๆ ซึมซาบสู่ทรวงอกนั้นแล้ว

“ขอประทานโทษครับ!ขอประทานโทษครับ!”บริกรชายที่ด้านข้างร

บทที่28 ส่งมากันแล้ว ก็ปักหลักลงเถอะ

พื้นที่ช่องว่างอันคับแคบในรถโบรา สองคนนั่งในท่าที่คลุมเครือเช่นนี้ พิมพ์ลดาไม่รู้ว่าจะรับมืออย่างไร หัวใจเธอเต้นโลดยุ่งเหยิงกระสับกระส่าย แต่คนเขาจิรฐาเพียงแค่ยิ้มอย่างสบาย ๆ ครั้งหนึ่ง งุนงงคือเขาปล่อยคางของเธอออกอย่างฉับพลัน ตามมาด้วยเลื่อนตัวออกจากตรงหน้

บทที่29 กลับกลายเป็น

จิรฐาอาบน้ำเสร็จออกมา เห็นประตูห้องนอนยังคงปิดไว้ ก็นั่งลงบนโซฟาก่อน หยิบเอาวารสารข่าวต่าง ๆ ที่อยู่ข้าง ๆ มาอ่านตามสะดวก

เสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้นในเวลานี้ เป็นโทรศัพท์ของพิมพ์ลดา โทรศัพท์มือถือของเธออยู่ในกระเป๋า จิรฐาคิดว่าเขาไม่สะดวกที่จะไปรื้อค้น ก็ไ