บทที่105 คลื่นไส้

พิมพ์ลดาสะบัดมือทินพลออก ก็ไม่ได้หันหน้าไปมองเขา เพียงใช้สองมือปิดหูหนูนาไว้ พูดกับเขาอย่างเย็นชาว่า “ ทินพล ถ้านายสำนึกผิดแล้วจริงๆ ยังจะเกิดเรื่องในตอนนี้ได้อยู่หรือ? ปีที่แล้วบทที่อยู่เมืองบี นายรับปากฉันว่าอย่างไร? ตอนนี้นายก็พูดว่านายผิดไปแล้ว นายก็พูดว่านายจะไม่ทำผิดอี

บทที่106 เหมือนว่ามี(ลูก)แล้ว

พิมพ์ลดาดิ้นอยู่สองที แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาคืออ้อมกอดที่รัดแรงยิ่งขึ้นของเขา ขณะที่หมดหนทาง เธอจำเป็นต้องหยุดดิ้น ยอมให้จิรฐาพาเธอเดินไปข้างนอก

รถแล่นเข้าเขตชุมชน พวกเขาก็ยังมึนตึงไม่พูดจา เห็นว่าพอลงจากรถพิมพ์ลดาก็เดินทางลิฟต์ ไม่คิดจะรอเขาสักนิด จิรฐา

บทที่107 ผู้หญิงคนนั้นคือใคร

“ ออกไป! ”

บทที่ได้ยินสองคำนี้ออกจากปากของจันวิภา พิมพ์ลดาพลันมึนงงอยู่ตรงนั้น

“ ฉันบอกให้เธอออกไป! ”

จันวิภาแผดเสียงคำรามออกมาทีหนึ่ง พิมพ์ลดาตกใจจนพลันเบิกตากว้าง

จิรฐาพลันเอาตัวเข้ามาขวางด้านหน้าเธอ กอดรัดเธอไว้ในอ้อมอกแน่นๆ แต่ครู