บทที่106 เหมือนว่ามี(ลูก)แล้ว

พิมพ์ลดาดิ้นอยู่สองที แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาคืออ้อมกอดที่รัดแรงยิ่งขึ้นของเขา ขณะที่หมดหนทาง เธอจำเป็นต้องหยุดดิ้น ยอมให้จิรฐาพาเธอเดินไปข้างนอก

รถแล่นเข้าเขตชุมชน พวกเขาก็ยังมึนตึงไม่พูดจา เห็นว่าพอลงจากรถพิมพ์ลดาก็เดินทางลิฟต์ ไม่คิดจะรอเขาสักนิด จิรฐา

บทที่107 ผู้หญิงคนนั้นคือใคร

“ ออกไป! ”

บทที่ได้ยินสองคำนี้ออกจากปากของจันวิภา พิมพ์ลดาพลันมึนงงอยู่ตรงนั้น

“ ฉันบอกให้เธอออกไป! ”

จันวิภาแผดเสียงคำรามออกมาทีหนึ่ง พิมพ์ลดาตกใจจนพลันเบิกตากว้าง

จิรฐาพลันเอาตัวเข้ามาขวางด้านหน้าเธอ กอดรัดเธอไว้ในอ้อมอกแน่นๆ แต่ครู

บทที่108（2） คุณสบายดีมั้ย

บทที่พิมพ์ลดากลับมาถึงหมู่บ้านกลางเมือง เห็นว่าชั้นล่างไม่มีรถของจิรฐาจอดอยู่

เป็นอย่างที่คิดไว้จริงๆ เขาออกไปแล้วจริงๆใช่มั้ย? พาจันวิภาไปด้วย

พิมพ์ลดายอมรับว่า เธอไม่ได้เอื้อเฟื้อจนถึงขั้นที่ว่าบทที่สามีของตัวเองออกไปกับผู้หญิงที่ทำตัวเป็นเจ้าข้าว