บทที่104 นิสัยขี้เล่น

ยกมือขึ้น พิมพ์ลดาตบหลังสะปันเบาๆ ปลอบโยนเธอโดยไม่ส่งเสียง

“ ฮื่อๆ... ” สะปันซบไหล่พิมพ์ลดา ร้องไห้จนตัวโยน เธอถามอย่างน้อยใจยิ่งว่า “ พิมพ์ลดา ที่จริงแล้วเธอก็รู้เรื่องของทินพลตั้งนานแล้วใช่มั้ย? ”

บทที่สะปันหยิบเสื้อผ้าของทินพลไปซักในตอนเช้า เห็นรอยมาร์ค

บทที่105 คลื่นไส้

พิมพ์ลดาสะบัดมือทินพลออก ก็ไม่ได้หันหน้าไปมองเขา เพียงใช้สองมือปิดหูหนูนาไว้ พูดกับเขาอย่างเย็นชาว่า “ ทินพล ถ้านายสำนึกผิดแล้วจริงๆ ยังจะเกิดเรื่องในตอนนี้ได้อยู่หรือ? ปีที่แล้วบทที่อยู่เมืองบี นายรับปากฉันว่าอย่างไร? ตอนนี้นายก็พูดว่านายผิดไปแล้ว นายก็พูดว่านายจะไม่ทำผิดอี

บทที่106 เหมือนว่ามี(ลูก)แล้ว

พิมพ์ลดาดิ้นอยู่สองที แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาคืออ้อมกอดที่รัดแรงยิ่งขึ้นของเขา ขณะที่หมดหนทาง เธอจำเป็นต้องหยุดดิ้น ยอมให้จิรฐาพาเธอเดินไปข้างนอก

รถแล่นเข้าเขตชุมชน พวกเขาก็ยังมึนตึงไม่พูดจา เห็นว่าพอลงจากรถพิมพ์ลดาก็เดินทางลิฟต์ ไม่คิดจะรอเขาสักนิด จิรฐา