บทที่ 168 ขโมยจูบจากแม่ลองลูกภายในร้านกาแฟ

ไม่รอให้สาวตรงหน้าพูดจบ ธนวันใช้มืออีกข้างดึงหญิงสาวมากอดไว้ที่อก พร้อมกับก้มหน้าลงไปจูบที่ริมฝีปากสีแดงอ่อนนั่น

ไม่ผิดแน่ ความรู้สึกนี้เหมือนกับสิบปีที่แล้วไม่มีผิด รสชาตินี้ เขารู้สึกคุ้นเคยที่สุด

ความคิดถึงที่มากล้น

บทที่ 169 ความเจ็บปวดของธนวัน

“โปรดปล่อยฉัน” ถึงยังไงตอนนี้ชายหนุ่มก็รู้แล้ว ก็ไม่มีความจำเป็นที่จะต้องเล่นละครต่อไป ไปรยาคิดพลางสะบัดมือออกจากการเกาะกุมของสุวิทย์

เพราะรู้ตัวตนที่แท้จริงของไปรยา สุวิทย์จึงไม่มีความจำเป็นที่จะต้องรั้งตัวไปรยาเอาไว้อีก เมื่อหญิงสาวดิ้นหลุด เขาก็ไม่จ

บทที่ 170 ความสัมพันธ์ครั้งแรก

“พูฉี...” ไปรยาพยายามกลั้นยิ้มอย่างสุดความสามารถแต่ก็กลั้นต่อไปไม่ไหวจึงหลุดยิ้มออกมาจนได้ หญิงสาวยิ้มพร้อมกับใช้มือทุบลงบนอกของธนวันเบา ๆ พลางพูดทีเล่นทีจริง “ฉันไม่เคยเจอคนทำเสียงแบบนี้มาก่อนเลย น่าเกลียดจริง ๆ ”

“ไปรยา ถึงแม้ว่าเราจะรู้จักกันไม่นาน แต