บทที่ 167

เธอแสแสร้งทำเป็นไม่รู้จักเขา

“ที่รัก ถ้าจะให้พูด เธอก็ตกหลุมรักฉันตั้งแต่6ปีที่แล้วไม่ใช่เหรอ” สุวิทย์ได้ยินเสียงหัวเราะของเจ๋ยซีซี

“นายคิดว่ายังไงล่ะ” เพ็ญจิตมองสุวิทย์อย่างมีชัยชนะ และพูดออกมาอย่างไม่เขินอาย เพื่อที่จะช่วยธนวัน

“แต่ว่ามันก็สิบปีมาแล้ว ทำไมเธ

บทที่ 168

ขโมยจูบจากแม่ลองลูกภายในร้านกาแฟ

ไม่รอให้สาวตรงหน้าพูดจบ ธนวันใช้มืออีกข้างดึงหญิงสาวมากอดไว้ที่อก พร้อมกับก้มหน้าลงไปจูบที่ริมฝีปากสีแดงอ่อนนั่น

ไม่ผิดแน่ ความรู้สึกนี้เหมือนกับสิบปีที่แล้วไม่มีผิด รสชาตินี้ เขารู้สึกคุ้นเคยที่สุด

ความคิดถึงที่มากล้น

บทที่ 169

ความเจ็บปวดของธนวัน

“โปรดปล่อยฉัน” ถึงยังไงตอนนี้ชายหนุ่มก็รู้แล้ว ก็ไม่มีความจำเป็นที่จะต้องเล่นละครต่อไป ไปรยาคิดพลางสะบัดมือออกจากการเกาะกุมของสุวิทย์

เพราะรู้ตัวตนที่แท้จริงของไปรยา สุวิทย์จึงไม่มีความจำเป็นที่จะต้องรั้งตัวไปรยาเอาไว้อีก เมื่อหญิงสาวดิ้นหลุด เขาก็ไม