ตอน 94
รักแห่งแดนเจอร์
บทที่ 94 ไปซื้อของที่ตลาด
ฉันพูดจบก็เปิดประตูเข้าบ้านทันที ไม่สนว่าอนุสิทธิ์ไปหรือยังก็รีบปิดประตู ฉันอยากอยู่คนเดียวสักพัก แต่อนุสิทธิ์ขวางไว้ซะก่อน "ไล่ฉันกลับคือวิธีแสดงความขอบคุณของเธอ?" ฉันขมวดคิ้วมองเขา "คุณอนุสิทธิ์คะ แต่นี่มันดึกมากแล้ว..." "ดึกมากแล้ว...และฉันยังไม่ได้กินข้าวเย็น" เข
ตอน 95
บทที่ 95 วินัยโทรมาในที่สุด
อนุสิทธิ์เงียบตลอดทางกลับ แม้แต่ส่งฉันเข้าบ้าน เอาของที่ซื้อมายัดใส่ห้องครัวบ้านฉันเสร็จ แล้วกลับไปเงียบๆ ไม่พูดเลยสักคำ พอแน่ใจว่าเขากลับไปแล้ว ฉันถอนหายใจอย่างโล่งอก นอนพักที่โซฟาไม่ขยับไปไหน พูดตามตรงนะ ต่อให้วินัยไม่รับสายหรือทิ้งฉันไปจริงๆ ความเครียดทั้งหมดนั่
ตอน 96
บทที่ 96 ฉันจะลาออก
“ค่าใช้จ่าย?” วินัยอึ้งไปอึดใจ เหมือนไม่ได้คิดถึงเรื่องนี้มาก่อน ก่อนจะนึกขึ้นได้ “อ้าว...ผมก็นึกว่าคุณพอมีเก็บอยู่บ้าง ไม่ได้คิดถึงเรื่องนี้เลยนะ เอางี้พรุ่งนี้คุณไปธนาคารทำบัตรนะ ผมจะโอนไปให้” ฉันยิ้มขืนกับตัวเอง ฉันเอาเงินตัวเองให้เขาหมดแล้ว เขากลับคิดว่าฉันพอมีเก็บอยู่บ้า