ตอน 95
รักแห่งแดนเจอร์
บทที่ 95 วินัยโทรมาในที่สุด
อนุสิทธิ์เงียบตลอดทางกลับ แม้แต่ส่งฉันเข้าบ้าน เอาของที่ซื้อมายัดใส่ห้องครัวบ้านฉันเสร็จ แล้วกลับไปเงียบๆ ไม่พูดเลยสักคำ พอแน่ใจว่าเขากลับไปแล้ว ฉันถอนหายใจอย่างโล่งอก นอนพักที่โซฟาไม่ขยับไปไหน พูดตามตรงนะ ต่อให้วินัยไม่รับสายหรือทิ้งฉันไปจริงๆ ความเครียดทั้งหมดนั่
ตอน 96
บทที่ 96 ฉันจะลาออก
“ค่าใช้จ่าย?” วินัยอึ้งไปอึดใจ เหมือนไม่ได้คิดถึงเรื่องนี้มาก่อน ก่อนจะนึกขึ้นได้ “อ้าว...ผมก็นึกว่าคุณพอมีเก็บอยู่บ้าง ไม่ได้คิดถึงเรื่องนี้เลยนะ เอางี้พรุ่งนี้คุณไปธนาคารทำบัตรนะ ผมจะโอนไปให้” ฉันยิ้มขืนกับตัวเอง ฉันเอาเงินตัวเองให้เขาหมดแล้ว เขากลับคิดว่าฉันพอมีเก็บอยู่บ้า
ตอน 97
บทที่ 97 ไปเมืองเป่ย
ฉันรู้ว่าเลขาของอนุสิทธิ์ตำแหน่งนี้มีใครอยากทำแค่ไหน หลายคนคิดหัวแทบแตกพยายามให้ได้มาทำตำแหน่งนี้ ดังนั้นพวกเขาเลยรู้สึกเสียดายที่ฉันลาออก แต่พวกเขาไม่รู้ว่าฉันได้มันมาได้ยังไง ไม่รู้ว่าฉันอยู่ในตำแหน่งนี้อย่างหวั่นใจแค่ไหน ตอนนี้โอเคแล้ว สบายใจเหมือนยกภูเขาออกจากอก ฉันเง