บทที่ 93 เขาบอกว่าจะดูแลฉัน

วินัยไม่ได้เป็นอะไร เขาแค่ไม่อยากรับสายฉันเท่านั้นเอง！คำพูดนี้ของอนุสิทธิ์ทำลายความเข้มแข็งที่ฉันพยายามสร้างขึ้นปกป้องตัวเองพังทลาย วินัยเป็นผู้ใหญ่แล้ว จะเกิดเรื่องง่ายๆได้ยังไง? ไม่มีข่าวเกิดอุบัติเหตุของแท็กซี่ที่ไปสนามบิน ไม่มีข่าวเครื่องบินตก โลกเบื้องหน้าฉันด

บทที่ 94 ไปซื้อของที่ตลาด

ฉันพูดจบก็เปิดประตูเข้าบ้านทันที ไม่สนว่าอนุสิทธิ์ไปหรือยังก็รีบปิดประตู ฉันอยากอยู่คนเดียวสักพัก แต่อนุสิทธิ์ขวางไว้ซะก่อน "ไล่ฉันกลับคือวิธีแสดงความขอบคุณของเธอ?" ฉันขมวดคิ้วมองเขา "คุณอนุสิทธิ์คะ แต่นี่มันดึกมากแล้ว..." "ดึกมากแล้ว...และฉันยังไม่ได้กินข้าวเย็น" เข

บทที่ 95 วินัยโทรมาในที่สุด

อนุสิทธิ์เงียบตลอดทางกลับ แม้แต่ส่งฉันเข้าบ้าน เอาของที่ซื้อมายัดใส่ห้องครัวบ้านฉันเสร็จ แล้วกลับไปเงียบๆ ไม่พูดเลยสักคำ พอแน่ใจว่าเขากลับไปแล้ว ฉันถอนหายใจอย่างโล่งอก นอนพักที่โซฟาไม่ขยับไปไหน พูดตามตรงนะ ต่อให้วินัยไม่รับสายหรือทิ้งฉันไปจริงๆ ความเครียดทั้งหมดนั่