บทที่ 92 โทรยังไงก็ไม่ติด

มะลิวัลย์！ เธอโทรหาฉันทำไม? ฉันคิ้วขมวดจ้องมือถือเขม็ง จนเสียงและหน้าจอดับไป แต่ไม่นานก็ดังขึ้นอีก ถ้าฉันไม่รับ เสียงก็ดังไม่หยุด เธอเป็นคนดื้อดึงเหมือนกับฉัน เธอต้องการอะไรกันแน่? วินัยตัดสินใจไปเมืองเป่ยแล้ว เธอจะเอาอะไรอีก? ฉันตัดสินใจกดรับสายในที่สุด แอบสงสัยเหมื

บทที่ 93 เขาบอกว่าจะดูแลฉัน

วินัยไม่ได้เป็นอะไร เขาแค่ไม่อยากรับสายฉันเท่านั้นเอง！คำพูดนี้ของอนุสิทธิ์ทำลายความเข้มแข็งที่ฉันพยายามสร้างขึ้นปกป้องตัวเองพังทลาย วินัยเป็นผู้ใหญ่แล้ว จะเกิดเรื่องง่ายๆได้ยังไง? ไม่มีข่าวเกิดอุบัติเหตุของแท็กซี่ที่ไปสนามบิน ไม่มีข่าวเครื่องบินตก โลกเบื้องหน้าฉันด

บทที่ 94 ไปซื้อของที่ตลาด

ฉันพูดจบก็เปิดประตูเข้าบ้านทันที ไม่สนว่าอนุสิทธิ์ไปหรือยังก็รีบปิดประตู ฉันอยากอยู่คนเดียวสักพัก แต่อนุสิทธิ์ขวางไว้ซะก่อน "ไล่ฉันกลับคือวิธีแสดงความขอบคุณของเธอ?" ฉันขมวดคิ้วมองเขา "คุณอนุสิทธิ์คะ แต่นี่มันดึกมากแล้ว..." "ดึกมากแล้ว...และฉันยังไม่ได้กินข้าวเย็น" เข