บทที่ 91 ก่อนออกเดินทาง

ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นแม่มดใจร้ายที่เอาแอปเปิ้ลล่อลวงวินัยอยู่ ต่อให้เขาไม่อยากกินก็ตาม วินัยมองฉันอย่างไม่แน่ใจ “สิบกว่าปี...ผมพึ่งจะสี่สิบ....ประเด็นคือเรื่องแบบนี้มันไม่น่าจะตกมาถึงผมได้นะ...” “คุณทำไมหรอ? คุณไม่ดีตรงไหน? ตอนนี้คุณไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้วนะ ไม่ใช่แ

บทที่ 92 โทรยังไงก็ไม่ติด

มะลิวัลย์！ เธอโทรหาฉันทำไม? ฉันคิ้วขมวดจ้องมือถือเขม็ง จนเสียงและหน้าจอดับไป แต่ไม่นานก็ดังขึ้นอีก ถ้าฉันไม่รับ เสียงก็ดังไม่หยุด เธอเป็นคนดื้อดึงเหมือนกับฉัน เธอต้องการอะไรกันแน่? วินัยตัดสินใจไปเมืองเป่ยแล้ว เธอจะเอาอะไรอีก? ฉันตัดสินใจกดรับสายในที่สุด แอบสงสัยเหมื

บทที่ 93 เขาบอกว่าจะดูแลฉัน

วินัยไม่ได้เป็นอะไร เขาแค่ไม่อยากรับสายฉันเท่านั้นเอง！คำพูดนี้ของอนุสิทธิ์ทำลายความเข้มแข็งที่ฉันพยายามสร้างขึ้นปกป้องตัวเองพังทลาย วินัยเป็นผู้ใหญ่แล้ว จะเกิดเรื่องง่ายๆได้ยังไง? ไม่มีข่าวเกิดอุบัติเหตุของแท็กซี่ที่ไปสนามบิน ไม่มีข่าวเครื่องบินตก โลกเบื้องหน้าฉันด