บทที่ 83 ฉันจะออกจากโรงพยาบาล

ฉันไม่ได้โทรหาวินัย ยังไงซะเขาก็ไม่เห็นด้วย ฉันโทรหาเพ็ญแขแทน ขอให้เธอบอกวินัยให้ได้ว่ามารับฉันออกจากโรงพยาบาล！ต่อหน้าพยาบาลฉันไม่กล้าพูดอะไรมาก ได้แต่ขอร้องอ้อนวอน ฉันว่าเธอต้องเข้าใจฉันแน่ๆ ตอนคืนมือถือพยาบาลถามฉันว่าอยากออกจากโรงพยาบาลแล้วใช่ไหม ฉันพยักหน้ารับ

บทที่ 84 ข้อตกลงจบสิ้น รู้สึกสบายใจมาก

“เหนื่อยล่ะสิ? นอนหลับให้สบายนะ" วินัยทำเหมือนกล่อมเด็กนอน เขาตบหลังฉันเบาๆขณะพูด ฉันรับคำเสียงเบา ได้ยินเขาเดินออกไป ถึงโผล่หัวจากผ้าห่มออกมา และได้ยินเสียงเก็บของ เสียงอาบน้ำจากด้านนอก...เสียงพวกนี้ฟังดูสงบจนทำให้ฉันผล็อยหลับไป

วันต่อมาเพ็ญแขโทรห

บทที่ 85 มีเพื่อนมาเยี่ยม

“ทิพย์ มีอะไรหรอ? ไม่สบายหรอ?” พอรับสาย วินัยก็ถามอย่างร้อนรน ฉันหัวเราะบอกเขาว่า “ฉันไม่เป็นไร อย่าตกใจไปเลย แค่อยากถามคุณนิดหน่อยว่ารู้จักคนชื่อดรัณไหม?” จู่ๆเสียงอีกด้านก็เงียบไป “ฮัลโหล? ฮัลโหลๆ?” ฉันส่งเสียงเรียกอีกสองสามหนอย่างงงๆ นึกว่ามือถือฉันมีปัญหาซะอีก “วินั